Wát een bloemen ... juni 2016

Ok, als je dan aankomt na zo'n lange rit en de auto met de bodem door het gras in het midden van de weg rijdt en je vervolgens ziet dat het gras (mét allemaal mooie bloemen en kruiden er door heen!) meer dan knie-hoog is gegroeid in nog geen 2 maanden tijd, dan gaat er wel even door je heen dat er wel weer even wat te maaien valt....

De achterzijde is natuurlijk net zo volgeroeid en ook de border van het terrasje groeit ondanks dat het nooit extra water krijgt steeds weer mooi uit.

De insecten hebben al behoorlijk kunnen genieten van de bloeiende bloemen. Geen idee wat voor insecten het zijn, maar zolang ze lekker op de bloemen zitten en niet op ons (zoals de minder aantrekkelijke dazen...) vinden wij het best.
Zoals deze hiernaast, prachtig toch met die helemaal doorzichtige vleugels?

Op een aparte pagina heb ik een hele serie foto's geplaatst die tijdens deze vakantie gemaakt zijn.
Foto's van bloemen, de planten en bomen die allemaal rondom ons huis en op ons terrein te vinden zijn.

Ik moet er nog wel op studeren om dat allemaal een beetje uit elkaar te houden...

De klimroos is op dit moment op z'n mooist, en dat bewijst dat je ook zónder dat je alle verstand hebt van rozen snoeien toch hele mooie resultaten kan behalen :-)

Er moest nog wat aan de terrasmuur gebeuren. De laatste steentjes wegen het zwaarst, maar dat was onze klus voor deze vakantie.

En we zijn supertrots dat het gelukt is! We hebben er twee jaar over gedaan, de ene vakantie iets meer aan gedaan dan de andere. Maar de muur is 'pierre sec' gestapeld. Het gereedschap bestond uit een kruiwagen, een steekwagen, een stenenkruiwagen, een pikhouweel, een steenbeitel plus vuistje en vier handen..... De muur is op de hoek 1,80 mtr. hoog, dus het heeft heel wat krachtexplosies gekost om daar de stenen omhoog te tillen.
Nu moet de binnenkant nog gevuld gaan worden met grond, want de muur is tenslotte geen muur maar de zijkant van het terras. Dit is echter een klus die we laten doen want even snel geteld zou dit geloof ik 600 keer met een kruiwagentje op en neer zijn, nee, dat gaan we niet redden...

Ondertussen wilde de inwendige mens ook wat maar was helaas de broodmachine kapot. Ziehier mijn eerste zelfgebakken brood, leuk he.

Daarbij moet je als je zo op afstand van alle voorzieningen zit, ook nog wat kennis van de EHBO hebben. Een afgemaaid vingertopje ziet er ingepakt door onszelf dus zó uit!
Vijf weken later is de vinger geheel genezen, dus hebben we het blijkbaar nog goed gedaan ook.

En hieronder nog de laatste impressie van het huis met nieuwe terras vanaf boven gezien. De stapel stenen is nog steeds niet op, dus er kunnen nog wat nieuwe projecten bedacht worden!

Voorjaar 2016

Op de heenreis in april komen we de knalgele velden vol koolzaad tegen op het uitgestrekte vlakke landschap in midden Frankrijk.

Op Le Chambon is alles al weer aardig groen geworden en de bloesem aan de fruitbomen begint al door te komen.

.

De paardenbloemen hebben uiteraard ook de zon weer gevonden en staan volop in bloei in de wei.

Ook deze week hebben we veel zon en  mooie dagen.








Deze vakantie zijn we weer verder gegaan met de bouw van de terrasmuur. Het hoogste punt van 1,80 mtr was al bereikt maar er was nog wel wat werk nodig om de muur over de volle lengte verder te bouwen.
We hebben het nét niet gehaald de bovenste laag compleet te krijgen, maar dat zal zeker de volgende keer lukken!

Maart roert z'n staart

Omdat we van alle seizoen de sfeer willen proeven gaan we ook in de minder toeristische seizoenen naar Le Chambon.
Wat je dan geheel onverwachts tegen kan komen is sneeuw. Die kan het rijden en het bereiken van ons huis soms wat lastig maken maar ook maakt het de omgeving weer bijzonder en mooi!

Laat in de herfst

November, het lijkt of altijd de lucht blauw is als wij er zijn. Dit is natuurlijk niet zo maar áls ie blauw is, is het ook écht blauw. Hier twee mooie plaatjes van het gebied waar we zitten en een overzicht vanaf boven op ons huis richting dal.

Dat het niet altijd blauw is zie je op onderstaande foto, onverwachts was er zelfs wat sneeuw gevallen, best vroeg in het jaar.

Zonnepanelen compleet!

In mei 2015 afgesproken met de installateur van de zonnepanelen dat we de rest gaan plaatsen.
Met het voorjaar net achter de rug is het rondom het huis weer allemaal lekker gegroeid. Het leuke en vreemde is dat er steeds andere planten en bloemen zichtbaar zijn. Natuurlijk ook omdat we steeds op een ander moment komen maar ook omdat de ene plant verschijnt waar we de andere hebben weggehaald... De natuur bepaalt lekker zelf wat waar gaat groeien :-)

Omdat er niet heel veel tijd is deze keer worden meteen de voorbereidingen gestart nog vóórdat het 'gazonnetje' weer gemaaid is.

Er moesten weer heel wat dakpannen van het dak worden gehaald omdat wij de panelen in het dak leggen en niet er bovenop. Om wat voor duistere reden dan ook is dat voor de verkoopprijs van de stroom (het terugleveren) beter, die is hoger bij ingebouwde panelen. Tja, de Franse regelgeving is niet altijd heel logisch....

En als het dan helemaal klaar is, zie je een oude boerderij (met een dak zo krom...) met een modern tintje. En laat het allemaal nu ook nog werken!

Voorjaar 2015

Het is maart en voorjaar! De crocussen staan te bloeien en geven ons een warm welkom als we aankomen. Verder groeit er nog niet veel maar er kan wel wat snoeiwerk worden gedaan.

Telkens als we hier zjin worden er wat klussen aangepakt, van wat timmer- of verbouw werk in huis (zoals het aanleggen van een toilet boven of lakken en in de olie zetten van het houtwerk) tot het snoeien, hakken en zagen en met de bosmaaier het terrein wat begaanbaan te maken. Uiteraard wordt dit wat beperkt tot rondom het huis.

Tijdens ons verblijf komen de ideeën en plannen boven die we op niet al te lange termijn willen gaan uitvoeren.

Het is prachtig weer en de rust hier is ongekend....

De oude watermolen willen we ook best gaan renoveren, maar dat zal project nummer ??? gaan worden, want dat lijkt vooralsnog onbegonnen werk. Hij ligt onderaan ons huis, een bijzondere plek met een grote en een kleine beek erlangs stromend.

Sneeuw en ijs

In januari voor een kort verblijf weer naar het zuiden afgereisd. Vrij onverwacht was er in het gebied een paar dagen eerder sneeuw gevallen. Via de buurvrouw de gemeente gevraagd of zij het weggetje naar ons huis nog even wilden schoonschuiven, en dat was ook inderdaad gebeurd.

We kwamen echter 's avonds laat aan, met een behoorlijke bestelbus deze keer. De weg bleek precies op tractorbreedte te zijn schoongeveegd, de sneeuw aan beide kanten opgestapeld en inmiddels verworden tot een 80 cm hoge ijswal.....
Keren was dus wat moeilijk oftewel onmogelijk.

Met een beetje gereedschap, sneeuwkettingen, balken etc. ging het ook niet. Gelukkig geweldig mooi weer dus we hielden goeie moed.

Uiteindelijk hadden we nog twee opties, óf de ANWB bellen... óf achteruit de berg op. Dat laatste is gelukt, wonder boven wonder. Dan weer achteruit naar beneden om met de neus de goeie kant op weer te parkeren.
Super dat ijs....

Ongerepte sneeuw, mooi weer, wie klaagt er dan over kou?
Wij niet!

Ook in de winter...

Ook de winter is een prachtige tijd op Le Chambon. De bomen en struiken zijn grotendeels kaal alleen de naaldbomen geven het gebied nog een enigszins groen aanzicht.  Korstmossen op de takken maken deze weer heel bijzonder.

Er is voldoende water gevallen om de beek goed hard te laten stromen en de waterval lekker hard te laten bruisen.
Een heerlijk geluid als je 's avonds nog wakker in je bed ligt.

Om het binnen een beetje extra aangenamer te maken stoken we een vuurtje in de open haard.

Zeker bij aankomst in de winter is dit ook wel hard nodig want dan is het best wel beetje frisjes soms binnen...

Net alleen de muur groeit ....

Het is inmiddels september, maar het is niet zo dat het gras hier uitgedroogd staat te wezen, nee hoor, het blijft lekker groeien dus weer is alles behoorlijk overwoekerd en is de eerst actie het aanzwengelen van de grasmaaier.

Deze vakantie zijn we natuurlijk verder gegaan met het bouwen van de muur. Het gaat niet snel, is zwaar en moeilijk zoeken naar de juiste stenen, maar het begint al wel wat te lijken!

Krekels in allerlei soorten en maten houden ons nauwlettend in de gaten. Je hoort ze de hele dag en nacht.

Een roos die nog écht geurt... en een berg stenen

In een kleine border aan de zuidkant aan het huis staan een paar oude rozenstruiken. Geen idee welke soort het is dus ik ben op goed geluk gaan snoeien. Ze zijn elk jaar prachtig, grote bloemen en een heerlijke rozengeur en supergrote bloemen. Ik wist niet dat ik het kon...

Tja, en dan de berg stenen die beneden aan de zijkant van het huis ligt. Het blijken stenen te zijn van een voormalig huisje dat aan de zuidkant van het huis heeft gestaan. De ruïne is een aantal jaren geleden verder afgebroken en de stenen ervan zijn bewaard, zie de begroeide stapel van zo'n 30 meter lang en 1,5 meter hoog. Enorme stenen, van fundering tot vulstenen.

Waarom niet een deel van de stenen gebruiken voor een terrasmuur? De grond loopt bijna overal af en behoorlijk een tuinstoel neerzetten hier lukt bijna niet. Een muur bouwen en vervolgens opvullen zodat er een mooi terras ontstaat met uitzicht over het dal, dat werd het plan...

In juni 2014 zijn we begonnen, alles met onze handen, 1 kruiwagen, 1 steekwagen, een pikhouwel en dat was 't ongeveer. De hoek moest 1,80 meter hoog worden gebouwd en we wilden alles 'droog' stapelen, dat wil zeggen zonder te metselen dus alles steeds met de volgende steen vastleggen.
Het uitzoeken van de juiste steen voor de juiste plek bleek het moeilijkst van alles (hoewel het sjouwen ook niet zo eenvoudig bleek...).

Paardebloemen en een nieuwe ontdekking...

Het is alweer april 2014 en zoals steeds als we aankomen staat het (on)kruid weelderig te groeien, soms echt tot aan de knietjes. Een heel veld vol met bloeiende paardebloemen is eigenlijk écht een mooi gezicht, misschien niet helemaal zoals je het wilt hebben maar gewoon om van de kleur te genieten.

Het hele vroege voorjaar biedt ons de mogelijkheid het terrein wat beter de verkennen. We kunnen op meer plekken door de bladloze struiken heen komen. Zo komt het dat we nu pas, na twee jaar (!) een behoorlijk hoge waterval hebben ontdekt die vlak onder ons huis ligt. We hebben steeds gedacht dat het de beek zelf was die het geluid hiervan produceerde, maar dit bleek dus een behoorlijke waterval die alleen in herfst en winter zo hard stroomt. Prachtig!
Waarschijnlijk ligt er niet voor niets nog een ruïne achter het huis wat een oude watermolen bleek te zijn...

Luiken, schuurdeur en kou

Omdat er geen deur in de schuur zat en we ook graag luiken wilden hebben voor de ramen hebben we deze door de plaatselijke timmerman laten maken en laten plaatsen. Super blij mee, mooi kastanjehout dat we daarna zelf in de olie hebben gezet.
Hieronder een foto gemaakt in september.

In december was het nog steeds mooi weer, de lucht strakblauw maar wel met vorst. Voorzichtig een soort brandstapel gemaakt om wat overtollig snoeihout weg te branden..

Elk seizoen heeft z'n eigen charme, de zon komt aan het eind van de zomer laat boven de berg uit en zakt vroeg al weer achter de berg aan de overkant. Daardoor zijn de dagen al gauw wat korter. We vermaken ons dan binnen, met de open haard aan, met de plannen die we hebben met onze boerderij.
Boeken, internet etc. zijn hierbij voorlopig nog goeie hulpmiddelen.

Sneeuw en zon(nepanelen)

Februari/maart, het was nog steeds wit, sneeuw en ijs maar met prachtige heldere lucht. Onze eigen gemaakte tijdelijke tafel van leisteen en de bank (zit voor geen meter..) van een rotsblok, hebben hier niet onder te lijden.

De beek onder bij ons huis heeft een ijskoud waterbassin en langs de weg op een zonnig zuidelijk deel is het gesmolten water weer ijs geworden.

Eindelijk begonnen met het aanleggen van de zonnepanelen, terwijl binnenshuis de trap in de lak is gezet.
In deze periode hebben we gemerkt dat onze toegangsweg erg lang bevroren blijft als er sneeuw en ijs ligt. De installateur van de zonnepanelen is met behulp van de tractor van de buurman naar boven gesleept....

Hoe bizar is dit hiernaast: in een oud bassin achter ons huis hoorden we kikkers, héél véél kikkers. Erheen geslopen met de camera in de aanslag.
Wat bleek: de kikkers wilden elk zonnestraaltje oppikken en deden dit door met hun lichtgekleurde borst uit het water te komen om te 'zonnebaden' onder luid gekwaak.